Didem Madak’tan Dizeler

Spread the love

Yapıştırsam da parçalarını hayatımın
Su sızdırıyordu çatlaklarından


Bıçağın ucundaydı insanların hafızası “insan unutandır ve insan unutulmaya mahkûm olandır.”


Bazen sevinirim,Sevinmek nedense hep yedi yaşında
Ve ah… dedim sonra,
Ah!

Vasiyetimdir:
Dalgınlığınıza gelmek istiyorum
Ve kaybolmak o dalgınlıkta.


Saydım,insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.Aşk diyorsunuz ya Ben istemenin Allahını bilirim bayım!



Ben acılarımın başını
Evcimen telaşlarla okşadım bayım. Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.
İnsan kaybolmayı ister mi?
Ben işte istedim bayım.
Uzaklara gittim
Uzaklar sana gelmez,sen uzaklara gidersin
Uzaklar seni ister,bak uzaklar da aşktan anlar bayım!


Benim için hayat,
Kalbi kalpazanlıktan kırk sene yatmış çıkmış bir adamdı. Geçmişim acıyor şimdi,yalnız benim değil
Benim ülkemin geçmişi de acıyor mesela.
Bilirdim oysa ilk badem ağaçları çiçek açar baharda.
Bilirdim çiçek satan çingene kızlarını
Onlar bütün şimdileri, bütün zamanlara
Bir gül parasına satardı.
Oğlan kıza bir gül alsa
Bilirdim odur en kırmızı zaman.
Adına aşk diyorlardı
Kalbimin doğusunda bir yalan dünya vardı.


Sözler vardı içimde işe yaramayan.
Sözlerle konuştum karanlıkta… Önce söz yoktu kalbimin en doğusunda
Sözler…
Bir yağlı urgandı acıyı boğmaya yarayan.



Kırmızı günleriyim ben takvimlerin
Okullar tatil oluyor ben söz konusu olduğumda



Yoksul çocuğuydun sen benim 23 Nisan sabahımın.
Şiir okutmadım sana,folklor oynatmadım
Yoksulluk diyorum,
O an,
Ucuz lafların çalılarına takılıyor şiirimin elbiseleri.



Ben sevgilim…
Bir çocuk bayramı gibi yaşamak isterdim her aşkı.
Cezaya kaldım.
Bir mutluluk şiiri yazamamaktan dolayı İmlâmı iyice bozsam da fark etmez artık.
Kime ne “de-da”ları ayırmasam?
Noktalarda durmasam,
Bir ünleme koşsam yalnızca,
Sonu uçmak olan bir çığlığa.
Kime ne anlatarak bitirsem hayatımı? Ölümüme de bir şiir yamar nasıl olsa birileri artık.

View this post on Instagram

#DidemMadak ❤️

A post shared by Birazda Edebiyat Olsun (@birazdaedebiyatolsun) on


Neden her aşk
bir kadının cenazesini kaldırır mutlaka.


Sevdiğim adamlar çarpıyor camlarıma
Bir kelebek gibi kocaman,kara
Pervazlarımda kuruyorlar sonra Begonya tozlanıyor,
Unutmanın gözyaşları sanki bu tozlar.
Annemin temizlik günleri gibiyim Yorgun,solgun ve beyaz



Bir beyaz balinanın karnında uyumak istiyorum artık.
Camdan pabuçlarım kırık
Prens de bulamaz beni artık.
Hayata söyleyin bundan sonra gitsin
Anlamını masallarda arasın
Hay!
Ben sizin ruhunuza çiçek alışı yapayım da çiçekler açsın ruhunuz.
Hadi alkışlayın!
Biliyorum hâlâ biraz safım.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *